Het is echt belachelijk hoe suf ik ben 's ochtends. Intellectueel gezien draait het tijdens het eerste halfuur dat ik wakker ben maar om drie levensvragen: wat zal ik aantrekken, wat zal ik meenemen en hoe lang kan ik onder de douche blijven staan zonder dat ik de bus mis?

De jongen die na mij aan de beurt was in de rij voor de kassa kieperde zijn hele mandje leeg boven de loopband. Er vielen ongeveer zestig zakken M&M's uit. Verder kocht hij cola, witbrood en calvé pindakaas.

Verliefd.

'Ik heb zo'n zin in het weekend!', kwetterde een klasgenootje enthousiast terwijl we onze tassen in een kluisje in Tresoar propten. 'Wat ga je doen?' vroeg ik natuurlijk nieuwsgierig.

'Naar mijn vriendje in Hengelo!'
'Goh, helemaal in Hengelo? Da's nog best een stuk reizen...'
'Ja, nou, valt wel mee hoor, maar we hebben ook afgesproken dat we elkaar niet zo vaak zien, ander wordt het natuurlijk veel te duur enzo.'
'Verstandig.. Maar leuk is anders. Het lijkt me maar ergerlijk om je vriendje maar eens in de zoveel tijd te zien.'
'Maar ik ben niet verliehiefd! Dus ik vind het niet zo erg.'
'Oh, dat scheelt.'

Pardon? Niet verliefd? Ze moet de uitdrukking op mijn gezicht hebben gezien, want ze haastte zich om zich te verdedigen:

'Maar ik vind hem wel heel leuk hoor! En ik hou wel van hem enzo, ik ben gewoon niet verliefd!'
'En hij? Weet hij dat?'
'Hij is ook niet verliefd! Dat maakt het nou juist zo ideaal.'

Waarom ook niet. Best makkelijk, eigenlijk. Wel de lol van het vriendje: gezelligheid, iemand om tegenaan te leunen, een algemeen geaccepteerd lustobject, maar toch niet het gedoe waar verliefdheid bekend om staat. Geen zenuwachtige kriebels in je buik, geen halfuur spastisch voor de spiegel in een poging je wimpers met behulp van allerhande martelwerktuigen in een perfecte hoek van negentig graden te manoeuvreren, geen leuke jurkjes en zachte lipjes en geschoren knietjes. Nog beter: geen paniek als je lief niet binnen nu en een minuut of drie, vier terugsmst, geen gemis en bovenal geen onzekerheid. Ook geen complimentjes en gemeend 'ik hou van je', geen stiekeme kus in een hoekje van de bibliotheek, geen hartstocht. Maar dat is het ontbreken van de verliefdheidssores wel waard. Of niet?

Mis je de romantiek niet? Ik ben een sentimentele kwast natuurlijk, maar met alle respect, wat moet je met een vriendje waar je niet verliefd op bent? Een vriendje dat niet verliefd op jou is? Dat is toch iets voor oude mensen? Iets voor wanhopige dertigers die wel seks willen maar geen geschikte partner kunnen vinden en dus maar genoegen nemen met een substituut, een ander eenzaam tiep waarmee ze de zaterdagmiddag in bed doorbrengen om zo toch aan hun trekken te komen. Zakelijke overeenkomsten, waarin je elkaar misschien best respecteert, maar waarin je je niet speciaal voelt. Dat is toch een van de leukste dingen van het hebben van een vriendje? Het idee hebben dat je dan tot op zekere hoogte misschien tenminste toch niet helemáál volledig vervangbaar bent?

Ik heb dit allemaal maar niet tegen d'r gezegd. Ik heb er ook verder niets mee te maken natuurlijk, maar ik verbaas me er gewoon over. Al weet ik er natuurlijk vrij weinig vanaf. Ik weet alleen dat ik het meestal best amusant vind om verliefd te zijn. Ben ik nou zo ouderwets?

Afscheid van Ann.

"Nou," zeg je, op een toon van 'dit was het dan'. "Nou," antwoord ik, en frons mijn wenkbrauwen. We kijken elkaar aan en schieten tegelijk in de lach. Een beetje ongemakkelijk sla ik mijn armen om je heen; hoewel ik graag knuffel ben jij zelden mijn slachtoffer, omdat ik weet dat je er niet zo van houdt. Ons zenuwachtige gegiechel om de dramatiek van het moment vervaagt en maakt plaats voor een zacht gesnik en geschokschouder. We laten elkaar los en ik veeg met mijn hand langs mijn ogen. "Tot in februari,' zeg je met een scheef lachje. Februari is gewoon eng ver weg. "Ja, goede jaarwisseling alvast," grinnik ik. Jij haakt dankbaar in: "Prettige kerstdagen!" Ik betreur het feit dat je het sinterklaasfeest moet missen in Zweden en jij wenst me nu al een fijne verjaardag. Dan zijn echter de feestdagen op en worden we weer door onze lach verlaten. Ik stap snel in de auto, bang om nog een keer te beginnen met huilen. Het is werkelijk een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst heb gehuild. De deur klapt dicht en jij heft je arm. Typisch dat ik nu door jou wordt uitgezwaaid, jij bent immers degene die vertrekt. De auto rijdt het erf af en ik knipper met mijn ogen zodat je zichtbaar blijft tot we de hoek om zijn.

Immes Imme

Is het heel raar dat ik mezelf zie als meerdere Immes? Ik ben mijn ouders' Imme, Cas' Imme, Anna Fardaus Imme, Alwins Imme, Sannes Imme, Davids Imme, Jephta's Imme, opa's Imme, Liza's Imme, Maartens Imme, Daphnes Imme, Rennies Imme, Berts Imme, Vinks Imme.. En ik heb hier eigenlijk geen problemen mee, zolang al die Immes maar met elkaar corresponderen. Hoe doen ze dat in hemelsvredesnaam? Wat herkent men als zijnde Imme? Wat maakt Imme Imme? Is dat dan Immes Imme, de alomvertegenwoordigde Imme?

Altijd iets te beleven in Ferwert.

Geloof het of niet, maar Minnie Mouse kwam zonet voorbij rijden. Te paard.

Dit wil ik graag nog even kwijt:

De verkiezingsuitslag is beláchelijk en ik vind mijn lichtblauwe achtergrond ontzettend leuk. Ik ben dol op lichtblauw.

10-09, 06.00

Toen ik vanochtend om zes uur gewekt werd door de alarmfunctie op mijn mobiele telefoon kostte het me moeite mijn ogen open te doen. Ik had slecht geslapen en absoluut geen behoefte op te staan. Op de tast pakte ik mijn mobieltje van de vensterbank en drukte het alarm in de snooze-functie, zodat ik nog tien minuutjes langer kon blijven liggen. Helaas vergiste ik me bij het terugleggen van de telefoon, zodat hij in plaats van op de vensterbank, onder mijn raam terechtkwam. Aan de verkeerde kant.

Ik hoorde mijn mobiel vallen, maar wist nog niet waar - ik verwachtte dat hij onder mijn bed terecht was gekomen en probeerde mijn ogen zo ver open te krijgen dat ik tussen het spleetje tussen mijn bed en de muur kon kijken om te zien of hij daar lag. Dit bleek vreselijk onmogelijk, dus ik wiebelde naar de andere kant van mijn bed -nog steeds slaapdronken- en ging ondersteboven hangen om de ruimte onder mijn bed te inspecteren. Mijn evenwichtsgevoel bleek dit zo vroeg op de ochtend echter nog niet aan te kunnen en ik kukelde met dekbed en al op de grond. Nu is het schoolexamenweek, moet je weten, dus ik kende mezelf het recht toe mijn kamer niet op te hoeven ruimen. Dit had helaas wel tot gevolg dat ik bovenop twee boeken, een laptop, een pennenbakje, een toilettas, een spijkerbroek, een dvd en een bakje met een restje yoghurt (mijn ontbijt van gisteren) terecht kwam. Zonder ook maar een poging te doen op te staan bleef ik voor pampus tussen mijn bezittingen liggen, tot ik opgeschrikt werd door het geluid van mijn alarm. Aan de andere kant van de muur. Er zat maar één ding op: ik moest, om tien over zes 's ochtends, in mijn pyjama naar buiten. Het regende als een idioot en ik moest het platte dak op om mijn mobiel te redden.

Wat moest dat moest, en ik ben dus inderdaad in de schutting geklommen vanochtend, om balancerend op de tuindeuren het dak te bereiken, vanwaar ik op mijn blote tenen door de scherpe kiezels naar mijn raam liep, mijn mobieltje opraapte en weer dezelfde hachelijke weg terug wankelde. Om zes uur 's ochtends, welteverstaan.

Ik raad je aan om nooit vóór twee uur 's middags je mobieltje uit het raam te gooien. Het is níét leuk.

Reeël denken is ons ongetwijfeld in de verlichting aangeleerd. Als sinds de renaissance geen last meer van God - maar nu is het je eigen verstand dat je belemmerd in je handelingen. Is het cultuurhistorisch gezien nog wel mogelijk je droom waar te maken? Word je niet te snel beperkt door je vermogen voors en tegens tegen elkaar af te wegen, je capaciteiten te kennen en je mogelijkheden te overzien?

De wonderbaarlijke schoonheid van het Friesche platteland

Toen ik een poosje geleden vanuit Hogebeintum naar huis fietste zag ik zoiets sprookjesachtigs!

Het was rond een uur of tien en de zon zakte in het westen, vergezeld door een stel doorschijnend roze wolkjes. In het oosten echter was de lucht loodgrijs en dreigend. De groene velden ervóór, typisch Friesland, hadden allerlei diepe kleurnuances en in de verte richtten zich twee windmolens op die door de weerkaatsing van het zonlicht een schitterend contrast vormden met de donkere hemel. Een regenboog ontsprong aan de voet van deze molens en verdween op de helft in de wolken. Zilverwitte meeuwen sierden de donkere lucht als sterren een nachthemel.

Oh, ik wou dat ik dit beeld met je kon delen.

And a chaos it is.

Zo jongelui. Dit is wel even wennen.

Tot voor kort was ik nog een, hoewel sporadisch, gebruiker van weblog.nl, maar aangezien ik velen hoor dwepen met blogspot ben ik hier toch ook wel nieuwsgierig naar geworden. Ik vraag me af of zo'n frisse start misschien een fervent blogger van me zal maken, maar dit waag ik te betwijfelen. Je weet echter nooit, 't kan verkeeren.

Ik ben nooit goed geweest in inleidende praatjes, dus ik geloof dat ik het hier maar bij laat. Wish me luck!

Ave.