Verliefd.

'Ik heb zo'n zin in het weekend!', kwetterde een klasgenootje enthousiast terwijl we onze tassen in een kluisje in Tresoar propten. 'Wat ga je doen?' vroeg ik natuurlijk nieuwsgierig.

'Naar mijn vriendje in Hengelo!'
'Goh, helemaal in Hengelo? Da's nog best een stuk reizen...'
'Ja, nou, valt wel mee hoor, maar we hebben ook afgesproken dat we elkaar niet zo vaak zien, ander wordt het natuurlijk veel te duur enzo.'
'Verstandig.. Maar leuk is anders. Het lijkt me maar ergerlijk om je vriendje maar eens in de zoveel tijd te zien.'
'Maar ik ben niet verliehiefd! Dus ik vind het niet zo erg.'
'Oh, dat scheelt.'

Pardon? Niet verliefd? Ze moet de uitdrukking op mijn gezicht hebben gezien, want ze haastte zich om zich te verdedigen:

'Maar ik vind hem wel heel leuk hoor! En ik hou wel van hem enzo, ik ben gewoon niet verliefd!'
'En hij? Weet hij dat?'
'Hij is ook niet verliefd! Dat maakt het nou juist zo ideaal.'

Waarom ook niet. Best makkelijk, eigenlijk. Wel de lol van het vriendje: gezelligheid, iemand om tegenaan te leunen, een algemeen geaccepteerd lustobject, maar toch niet het gedoe waar verliefdheid bekend om staat. Geen zenuwachtige kriebels in je buik, geen halfuur spastisch voor de spiegel in een poging je wimpers met behulp van allerhande martelwerktuigen in een perfecte hoek van negentig graden te manoeuvreren, geen leuke jurkjes en zachte lipjes en geschoren knietjes. Nog beter: geen paniek als je lief niet binnen nu en een minuut of drie, vier terugsmst, geen gemis en bovenal geen onzekerheid. Ook geen complimentjes en gemeend 'ik hou van je', geen stiekeme kus in een hoekje van de bibliotheek, geen hartstocht. Maar dat is het ontbreken van de verliefdheidssores wel waard. Of niet?

Mis je de romantiek niet? Ik ben een sentimentele kwast natuurlijk, maar met alle respect, wat moet je met een vriendje waar je niet verliefd op bent? Een vriendje dat niet verliefd op jou is? Dat is toch iets voor oude mensen? Iets voor wanhopige dertigers die wel seks willen maar geen geschikte partner kunnen vinden en dus maar genoegen nemen met een substituut, een ander eenzaam tiep waarmee ze de zaterdagmiddag in bed doorbrengen om zo toch aan hun trekken te komen. Zakelijke overeenkomsten, waarin je elkaar misschien best respecteert, maar waarin je je niet speciaal voelt. Dat is toch een van de leukste dingen van het hebben van een vriendje? Het idee hebben dat je dan tot op zekere hoogte misschien tenminste toch niet helemáál volledig vervangbaar bent?

Ik heb dit allemaal maar niet tegen d'r gezegd. Ik heb er ook verder niets mee te maken natuurlijk, maar ik verbaas me er gewoon over. Al weet ik er natuurlijk vrij weinig vanaf. Ik weet alleen dat ik het meestal best amusant vind om verliefd te zijn. Ben ik nou zo ouderwets?