Afscheid van Ann.

"Nou," zeg je, op een toon van 'dit was het dan'. "Nou," antwoord ik, en frons mijn wenkbrauwen. We kijken elkaar aan en schieten tegelijk in de lach. Een beetje ongemakkelijk sla ik mijn armen om je heen; hoewel ik graag knuffel ben jij zelden mijn slachtoffer, omdat ik weet dat je er niet zo van houdt. Ons zenuwachtige gegiechel om de dramatiek van het moment vervaagt en maakt plaats voor een zacht gesnik en geschokschouder. We laten elkaar los en ik veeg met mijn hand langs mijn ogen. "Tot in februari,' zeg je met een scheef lachje. Februari is gewoon eng ver weg. "Ja, goede jaarwisseling alvast," grinnik ik. Jij haakt dankbaar in: "Prettige kerstdagen!" Ik betreur het feit dat je het sinterklaasfeest moet missen in Zweden en jij wenst me nu al een fijne verjaardag. Dan zijn echter de feestdagen op en worden we weer door onze lach verlaten. Ik stap snel in de auto, bang om nog een keer te beginnen met huilen. Het is werkelijk een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst heb gehuild. De deur klapt dicht en jij heft je arm. Typisch dat ik nu door jou wordt uitgezwaaid, jij bent immers degene die vertrekt. De auto rijdt het erf af en ik knipper met mijn ogen zodat je zichtbaar blijft tot we de hoek om zijn.